1. Przed nałożeniem izolacji

1.1 Informacje podstawowe

Materiały spójnych systemów ocieplających są tak dobrane aby zapewniały optymalną funkcjonalność i wytrzymałość. Ocieplanie, ochrona przed działaniem czynników atmosferycznych, przyczepność do podłoża, przyczepność poszczególnych warstw w stosunku do siebie, jak również optymalne własności obróbki są gwarantowane tylko wtedy, gdy używa się wyłącznie sprawdzonych materiałów i stosuje się je wedle wszystkich przepisów i zaleceń zawartych w dostępnych broszurach technicznych.

1.2 Planowanie

Przy planowaniu i wykonaniu należy uwzględnić to, że zależnie od żądanego współczynnika k system oznacza dodatkową grubość warstwy ściany zewnętrznej. Dlatego tez należy odpowiednio zmierzyć połączenia i odległości, np. przy połączeniach dachu, parapetach, rynnach, ościeżnicach drzwiowych i okiennych, balkonach, powierzchniach tarasu i innych. To samo dotyczy przewidywanych połączeń elektrycznych, systemów wentylacyjnych, lamp, numerów budynków itp. Rusztowanie robocze musi być odpowiednio umocowane za pomocą przedłużonych kołków lub tulejek mocujących. Przedłużenie uwarunkowane jest grubością płyt termoizolacyjnych i systemu otynkowania. Otwory trzeba zabezpieczyć odpowiednimi, odpornymi na działanie warunków atmosferycznych, wodoszczelnymi uszczelkami. W celu uniknięcia powstawania mostków cieplnych należy poprowadzić ocieplenie zewnętrzne ok. 40 cm poniżej dolnej krawędzi sufitu piwnicy.

Istniejące szczeliny dylatacyjne pomiędzy budynkami muszą zostać przejęte i zachowane przez system.

Przy wszystkich połączeniach systemu należy zwrócić uwagę na prawidłowe uszczelnienie zabezpieczające na wypadek silnych deszczów i innych możliwości zawilgocenia. Połączenia w obrębie dachu i attyki muszą być całkowicie wodoszczelne.

Tynk wewnętrzny i jastrych w nowych budynkach musi być wykończony i dobrze wyschnięty.

Najniższa temperatura obróbki materiałów wynosi +5°C

1.3 Podłoża i ich przygotowanie

Podłoża: beton wszystkich klas twardości zgodnie z DIN 1045 oraz o typowych właściwościach powierzchni, mur w stanie surowym z pustaków ściennych z betonu lekkiego, bloki pełne z betonu lekkiego, pustaki i bloki pełne sylikatowe, cegła pełna i dziurawka, beton porowaty, mur mieszany, stare i nowe tynki z nośną powierzchnią, ze stabilną strukturą i dobrą przyczepnością do podłoża.

Pozostałości środków antyadhezyjnych, krawędzie naroży, jak również wystające, odłamki zaprawy muszą zostać usunięte. Większe nierówności i zagłębienia powinno się wypełnić tynkiem wyrównującym. Należy usunąć osady tłuszczu i kurzu, mech i odrosty roślin, jak również powstałe zanieczyszczenia. Usunąć należy także kruche i odpadające tynki lub warstwy nienośne. Podłoża o postępującej wilgotności (np. mury z kamienia łamanego) muszą zostać przed ociepleniem osuszone.

Jeżeli nie można zagwarantować prawidłowej przyczepności połączenia klejowego do podłoża, Tkaninę zbrojeniową SL z włókna szklanego należy nakładać na dodatkowe 10 cm szerokości po obu stronach lub przeciągnąć ją poza krawędzie otworów okien. Po nacięciu tkaniny w pobliżu haków rusztowania itp., na nacięcie nakłada się dodatkowy pasek tkaniny i zatapia. Przy wykańczaniu cokołu należy, po zatopieniu tkaniny zbrojeniowej , obciąć ją natychmiast ostrym nożem przy dolnej krawędzi profilu cokołu. np. przy podłożach nie wchłaniających albo niepewnych z innych powodów, płyty termoizolacyjne należy dodatkowo umocować kołkami. Przy doborze kołków należy uwzględnić przepisy regulacji DIBt 4/90 dla świadectw stateczności. Jeżeli pojawią się wątpliwości w ocenie stanu danego podłoża, prosimy zwrócić się do naszego serwisu doradczego.

2. Wykończenie cokołem

2.1 Montaż listwy cokołowej

Po ustaleniu wysokości cokołu zaznaczamy linię sznurem zabarwionym kredą. Profil cokołu należy przymocować jako wykończenie dolne. Kołek należy umieścić w otworze wzdłużnym z jednej strony profilu a następnie wypoziomować dokładnie i przymocować za pomocą wbijanych kołków, po 3 na każdy metr bieżący. Profil cokołu trzeba zawsze zakołkować w ostatnim otworze po obu stronach szyny. Nierówności ścian wyrównujemy przy pomocy podkładek. Złącze profilu cokołu ułatwia sprawne i poziome ustawienie profilu cokołu.

2.2 Zabudowa narożników szyną cokołu

Na narożnikach budynków nacinamy kątownik cokołu wzdłuż perforowanego skosu i odłamujemy go.

3. Przyklejanie płyt termoizolacyjnych (systemy B i C klejowe oraz B i C kołkowe)

3.1 Przygotowanie zaprawy klejącej

Zaprawę klejącą można przygotować zarówno ręcznie jak i maszynowo. Miesza się ją w stosunku 25 kg (= 1 worek) na ok. 6,5 litra wody. Przez dolanie dodatkowej ilości wody uzyskujemy odpowiednią dla danego zastosowania konsystencję.

3.2 Nakładanie kleju

Metoda punktowo-pasowa:
W przypadku dużych nierówności podłoża (do 20 mm) zaprawę klejącą nakładamy jako pas klejący ok. 3-4 cm wzdłuż krawędzi płyty. Dodatkowo nałożyć na powierzchnię wewnętrzną sześć punktów klejących o średnicy ok. 10 cm.

Metoda łoża grzebieniowego:
Zaprawę klejącą nałożyć na całą powierzchnię przy pomocy kielni zębatej 10x12 mm.

3.3 Nakładanie płyt termoizolacyjnych

Płytę termoizolacyjną z nałożoną zaprawą klejącą przyciskamy do ściany i lekko ją przesuwamy w celu zerwania powstałej powłoki zewnętrznej.

Płytę termoizolacyjną układamy na powierzchni, oraz na narożnikach, w wiązaniu od dołu do góry. Najniższy pas należy ułożyć na wypoziomowanym profilu cokołu.

Płyty przyciskamy drewnianą deską sprawdzając na bieżąco przy pomocy prowadnicy płaskość powierzchni.

Płyty termoizolacyjne muszą przylegać co najmniej 40% powierzchni klejącej do podłoża. Brzeg płyty musi być całkowicie przyklejony, dlatego też należy stale kontrolować prawidłowość klejenia.

Uwaga: klej nie może znaleźć się na bocznych krawędziach płyt. W celu uniknięcia powstania otwartej spoiny pionowej należy po przyciśnięciu płyty, a przed przyklejeniem kolejnej płyty, usunąć nadmiar wypływającego spod niej kleju.

Aby elewacja nie była pofalowana -uskoki pomiędzy płytami należy zeszlifować przy pomocy płyty szlifierskiej. Pozostałe resztki polistyrolu po szlifowaniu należy usunąć.

Klej wysuwający się ze spodniej strony płyty należy usunąć również w narożnikach zewnętrznych.

Masa zbrojeniowa wciśnięta w fugi lub miejsca wybrakowane może spowodować uszkodzenia, Dlatego też ewentualne wybrakowania lub otwarte fugi należy wypełnić odpowiednio dociętymi paskami z płyty termoizolacyjnej, względnie wstrzyknąć w nie piankę.

Przy ościeżach okiennych i drzwiowych płyty należy kłaść tak daleko poza krawędź, aby możliwe było styczne dopasowanie paska płyty termoizolacyjnej do ościeżnicy. Nie konieczne jest tu zazębienie.

Płytę termoizolacyjną na narożnikach budynków należy pozostawić lekko wystającą, w celu późniejszego, stycznego przycięcia jej wzdłuż prowadnicy.

W celu uzyskania wyraźnych rożników szlifujemy płytę następnie płasko wzdłuż prowadnicy.

3.4 Przycinanie płyt termoizolacyjnych

Płyty termoizolacyjne można przycinać uniwersalną piłką o drobnych zębach.

Przy obróbce większych powierzchni, jeśli mamy do czynienia z dużą ilością cięć płyt termoizolacyjnych, zaleca się stosowania specjalistycznych urządzeń tnących.

4. Mocowanie płyt termoizolacyjnych przy pomocy łączników.

4.1 Informacje ogólne

W systemach B oraz C kołkowym / szynowym w celu mocowania płyt izolacyjnych należy używać łączników wkręcanych lub wbijanych ze stalowym trzpieniem. Łączniki te po uprzednim nawierceniu otworu w ścianie wsuwamy poprzez płytę izolacyjną po czym trzpień mocujący zostaje wkręcony za pomocą wiertarki z wkrętakiem ( w przypadku łączników wkręcanych ) lub wbity ( w łącznikach wbijanych ).


Każdorazowo podczas mocowania kołów należy uważać, aby łączniki nie wystawały ponad powierzchnię płyty izolacyjnej.

Wskazówka: w żadnym przypadku nie wolno pominąć klejenia systemów B i C, kołkowych ponieważ przyklejanie zapobiega przesuwaniu się ich względem podłoża.

Przy wyborze rodzaju kołka należy kierować się przepisami Niemieckiego Instytutu Techniki Budowlanej w Berlinie (DIBt), dla stateczności spójnych systemów docieplania oraz zezwoleniami nadzoru budowlanego dot. kołków. Wymagana długość kołka uzależniona jest od budowy ściany. Tynk położony na ścianie nie jest podłożem nadającym się do umocowania płyt termoizolacyjnych. Wymaganą głębokość osadzenia otrzymujemy, nie uwzględniając warstwy istniejącego starego tynku, licząc od powierzchni ściany nośnej. Wymaganą długość kołka należy obliczyć przez dodanie do siebie następujących danych:
...mm wymagana głęb. osadzenia
+ ...mm stary tynk
+ ...mm klej
+ ...mm grubość płyty
= ...mm wymagana długość kołka

Wymagana ilość i rozkład kołków. Użycie większej ilości kotków przy szczytach budynków wymagane jest w związku z różnicami siły wiatru, zależnie od zarysu i wysokości budynku. Szerokość obszarów przynarożnikowych uzależniona jest od szerokości budynku a (= węższa strona budynku),

Obliczenia obszaru przynarożnikowego dokonujemy wg równania:

1 m < a÷8 < 2m

wg powyższego szerokość obszaru przynaroznikowego wynosi przynajmniej 1 m, maksymalnie jednak 2 m. W praktyce obowiązują następujące wartości:

a - szerokość budynku	R - obrszar przynaroż.
do 9 m	1,0 m
9 do 13 m	1,5 m
ponad 13 m	2,0 m

Wysokość budynku do 8 m* wzgl. wysokość budynku do 22 m i ciężar systemu do 10÷kgm2.

Mocowanie za pomocą kołków wbijanych i rozprężnych. Obszar przynarożnikowy nie wymaga dodatkowego kołkowania.

Rozkład kołków na płaszczyźnie przy gładkich krawędziach płyt: ok. 6 kołków÷m2.

Rozkład kołków na płaszczyźnie przy krawędziach płyt zawierających pióra i wpusty: ok. 4 kołki÷m2.

Odległość r zewnętrznego kołka od krawędzi budynku dla murów musi wynosić min. 10 cm, dla betonu min. 5 cm.

Wysokość budynku 8 do 20 m i ciężar systemu > 10 kg÷m2.
Mocowania dokonuje się za pomocą kołków gwintowanych dopuszczonych przez nadzór budowlany. Rozkład kołków przy gładkich krawędziach płyt: na płaszczyźnie ok. 6 kołków÷m2 obszar przynarożnikowy nie wymaga dodatkowego kołkowania.

Rozkład kołków przy krawędziach płyt zawierających pióra i wpusty: na płaszczyźnie ok. 6 kołków/m2 obszar przynarożnikowy nie wymaga dodatkowego kołkowania.

Odległość r zewnętrznego kołka od krawędzi budynku dla murów musi wynosić min. 10 cm, dla betonu min. 5 cm.

Wysokość budynku 20 do 22 m i ciężar systemu > 10 kg÷m2.
Mocowanie za pomocą kołków gwintowanych dopuszczonych przez nadzór budowlany. Rodzaj i liczbę kołków ustala się zgodnie z obliczeniami stateczności budynków.

5. Mocowanie mechaniczne płyt termoizolacyjnych (systemy B i C szynowe)

5.1 Dodatkowe klejenie płyt termoizolacyjnych

(tylko przy wysokościach budynków ponad 8 m wzgl. przy budynkach mieszkalnych więcej niż dwukondygnacyjnych). Przy wysokościach budynków ponad 8 m wzgl. budynkach mieszkalnych ponad dwukondygnacyjnych płyty termoizolacyjne należy ze względu na przepisy ppoż. przykleić dodatkowo w sposób punktowy. Ilość nakładanej wilgotnej zaprawy łączącej nr 1: ok. 2 kg÷m2.

5.2 Nakładanie płyt termoizolacyjnych wraz z szynami przytrzymującymi i łączącymi

Dolny pas płyty termoizolacyjnej wkładamy do szyny cokołu. Płyty łączą się wówczas ze sobą w styku pionowym za pomocą listwy łączącej.

Na gotowy rząd płyt nakłada się szynę przytrzymującą. Jednocześnie wciskamy do wlotów w płycie termoizolacyjnej pióra szyny przytrzymującej. Mocowania szyny przytrzymującej dokonujemy za pomocą kołków gwintowanych.

Należy stosować 3 kołki/m bieżący, lub zachować maksymalne odstępy 30 cm. Daje to wg obliczeń ok. 6,7 kołka/m2. Liczba ta dotyczy również mocowania tego systemu w powłokach wentylacyjnych trójwarstwowych płyt ścian zewnętrznych. Nierówności ścian pod szynami przytrzymującymi należy wyrównać podkładkami.

Kolejne rzędy płyt termoizolacyjnych układa się w wiązaniu od dołu do góry. Płyty te muszą być ściśle przyłożone do piór poziomych szyn przytrzymujących oraz pionowych szyn łączących; w ten sposób powstaje bezszczelinowa powierzchnia materiału ocieplającego.

Przy górnych połączeniach (parapety, płyty balkonowe, gzymsy dachowe i inne), przy których płyty nie pasują w całości, należy szynę przytrzymującą wprowadzić pionowo pomiędzy te płyty i zakołkować.

Przy małych powierzchniach (ościeżnice, narożniki itp.) płyty termoizolacyjne przykleja się za pomocą zaprawy łączącej nr 1. Przy ościeżnicach > 25 cm należy je dodatkowo przymocować kołkami gwintowanymi.

5.3 Przycięcie płyt termoizolacyjnych

Płyty termoizolacyjne przycina się piłką drobnoząbkową. Jeżeli jest to konieczne, na krawędziach ciętych należy wykonać wloty strugiem wlotowym.

6. Szczeliny i połączenia

6.1 Szczeliny dylatacyjne

Szczeliny dylatacyjne w częściach budynku lub między nimi powinny zostać przejęte przez spójne systemy docieplania. Mamy tutaj następujące możliwości:

Profil ścienny i narożny do szczelin dylatacyjnych.
W celu zastosowania profilu ściennego szczelin dylatacyjnych w warstwie materiału ocieplającego, ponad szczeliną w murze, wykonuje się równomierną pionową szczelinę o szerokości = 15 mm. Aby uzyskać równomiernie przebiegające krawędzie szczelin, należy płasko zeszlifować warstwę ocieplającą. Kąty profilu ściennego szczelin dylatacyjnych zostają wzajemnie ściśnięte, taśma szczelinowa wsunięta do szczeliny, a kąty nałożone na przygotowane łoże zbrojeniowe.

Trzeba uważać, aby szczelina nie została zanieczyszczona zaprawą. Należy ją w razie konieczności osłonić listwą drewnianą lub taśmą styropianową.

Następnie zaś należy zaszpachlować szczelinę zaprawą klejącą.

Profile ścienne szczelin dylatacyjnych osadza się od dołu do góry, dolny brzeg profilu musi pokrywać przy tym co najmniej 2 cm profilu znajdującego się poniżej.

Dzięki wystającej obustronnie taśmie profil naroży do szczelin dylatacyjnych nadaje się zarówno do prawego jak i lewego kąta wewnętrznego. Wystającą od góry taśmę szczelinową obcinamy każdorazowo. Przebieg prac jest taki sam jak przy profilach ściennych.

Profile dylatacyjne
Profile zamykające do szczelin dylatacyjnych wykonano z tworzywa sztucznego. Mocowane są w szczelinach o szerokości od 32 mm, stosowane są, jeśli przerwa dylatacyjna usytuowana jest na płaszczyźnie ściany.


Jeśli szczelina dylatacyjna przebiega pomiędzy ścianami prostopadłymi do siebie, wówczas należy zastosować inny profil.

6.2 Połączenie tynku zewnętrznego z ościeżami okien i drzwi

Profil łączący
Po oczyszczeniu otworu drzwi lub okien z uszczelki piankowej usuwamy folię ochronną, a następnie naklejamy uszczelkę. Listwa przykrywająca chroni ramę okien lub drzwi przed zabrudzeniem przy pracach tynkarskich wtedy, gdy folia ochronna z listwą przykrywającą zakleszczona jest w profilu ościeżnic.

Druga listwa posiada pasek tkaniny z włókna szklanego i przeznaczona jest do zatapiania w warstwie zbrojeniowej.

Taśma uszczelniająca
Wstępnie ściśnięta samoprzylepna taśma uszczelniająca przeznaczona jest do pełnego uszczelnienia przed ulewnymi deszczami połączeń i innych części budowli. Po nałożeniu jej usuwa się pasek ochronny taśmy i przyciska taśmę do płyty termoizolacyjnej. Taśma uszczelniająca zapewnia wodoszczelność do rozszerzenia do 3 mm.

7. Ochrona narożników i krawędzi

7.1 Ochrona narożników i krawędzi przy zbrojeniu cienkowarstwowym

Kątownik ze stali szlachetnej
nakłada się z zaprawą nr 1 na dany narożnik w celu wzmocnienia lica narożnika i zwieńczeń. Następnie nakłada się na narożnik tkaninę zbrojeniową z włókna szklanego i ją zatapia

Kątownik ze stali szlachetnej, posiadający pasek tkaniny z włókna szklanego, wyposażony jest w ramię z włókna szklanego. Zaprawę klejącą nakłada się w obszarze przynarożnikowym a następnie zatapia kątownik.

Kątownik ze wzmocnionej tkaniny z włókna szklanego jest tkaniną ukształtowaną z włókna szklanego do formowania narożników. Przebieg prac jest taki sam jak przy profilach ze stali szlachetnej

7.2 Ochrona narożników i krawędzi przy zbrojeniu grubowarstwowym

Profil narożnikowy do zbrojenia grubowarstwowego nakłada się na narożnik zewnętrzny, używając zaprawy łączącej nr 1.

Profil cokołu należy nakleić przed zbrojeniem na płytę termoizolacyjną.

8. Zbrojenie

8.1 Zbrojenie przy narożnikach okien i otworów

Powyżej i poniżej krawędzi otworów okien i drzwi naklejamy najpierw kawałek tkaniny z włókna szklanego, wielkości 30 x 30 cm.

8.2 Zbrojenie cienkowarstwowe zaprawą łączącą nr 1

Zmieszać zaprawę łączącą nr 1 z wodą w stosunku 25 kg (= 1 worek) na 6,5 litra wody. Konsystencję mieszanki, w zależności od zapotrzebowania, uzyskujemy dolewając dodatkowo wody. Najwcześniej po upływie 24 godzin, po nałożeniu płyt termoizolacyjnych, nakłada się zaprawę łączącą nr 1 i rozprowadza pacą zębatą 10 x 12 mm tworząc łożysko grzebieniowe. Szerokość obrabianej powierzchni wynosi około 120 cm.

W celu uzyskania równomiernej grubości warstwy należy tak rozprowadzić zaprawę łączącą nr 1, aby powstała, zgodnie z profilami packi zębatej 10-12 mm, warstwa łożyska grzebieniowego. Tkaninę zbrojeniową z włókna szklanego trzeba przyłożyć pasmami i przy pomocy rakli wcisnąć w warstwę zaprawy łączącej, a następnie ściągnąć płasko wydostającą się przez oczka tkaniny zaprawę. Tkanina powinna być niewidoczna i całkowicie zatopiona w jednej trzeciej wierzchniej warstwie powłoki zbrojeniowej.

Tkaninę zbrojeniową z włókna szklanego należy założyć po obu stronach na szerokość ok. 10 cm, względnie przeciągnąć ją poza krawędzie i otwory okienne. Po nacięciu tkaniny w pobliżu haków rusztowania itp. na nacięcie nakłada się dodatkowy pasek tkaniny i zatapia ją. Przy wykańczaniu cokołu należy, po zatopieniu tkaniny zbrojeniowej, obciąć ją natychmiast ostrym nożem przy dolnej krawędzi profilu cokołu.

8.3 Zbrojenie grubowarstwowe lekkim tynkiem zbrojeniowym

Lekki tynk zbrojeniowy nałożyć maszyną do tynkowania i rozprowadzę dużą pacą drewnianą tworząc płaską warstwę o grubości 5 do 10 mm. Innym rozwiązaniem jest ręczne nałożenie lekkiego tynku zbrojeniowego przy pomocy packi zębatej 15x18 mm.

Przyłożyć pasmami tkaninę zbrojeniową z włókna szklanego i wcisnąć ją w warstwę łożyska grzebieniowego tarczą do wygładzania. Zaprawę wydostającą się przez oczka tkaniny należy płasko i gładko ściągnąć.

Prosimy zwrócić uwagę na to, że dla ciężaru systemu <= 10 kg/m2 grubość warstwy zbrojeniowej wraz z lekkim tynkiem zbrojeniowym nie może przekraczać 5 mm.

Tkaninę zbrojeniową z włókna szklanego należy nakładać na dodatkowe 10 cm szerokości po obu stronach lub przeciągnąć ją poza krawędzie otworów okien. Po nacięciu tkaniny w pobliżu haków rusztowania itp., na nacięcie nakłada się dodatkowy pasek tkaniny i zatapia. Przy wykańczaniu cokołu należy, po zatopieniu tkaniny zbrojeniowej, obciąć ją natychmiast ostrym nożem przy dolnej krawędzi profilu cokołu.

9. Tynk wierzchni

Po dokładnym przeschnięciu warstwy zbrojeniowej, najwcześniej jednak po 48 godzinach, nakładamy wierzchnią warstwę elewacji.

9.1 Tynki wierzchnie dla systemu B

Możliwe jest zastosowanie albo tynków silikonowych (o strukturze drapanej oraz strukturze rowkowej) lub tynków z żywicy syntetycznej (o strukturze drapanej oraz strukturze ścieranej wzgl. o strukturze rowkowej).

9.2 Tynki wierzchnie dla systemu C

Możliwe jest zastosowanie tynków lekkich (o strukturze drapanej lub rowkowej) lub tynku lekkiego (o strukturze natryskowej lub strukturze szpachlówki).